Laten zien dat je kunt bereiken waarin je gelooft.

Het is alweer een lange tijd geleden dat ik iets geschreven heb. Echter heeft de tijd niet stilgestaan, maar waar moet ik beginnen? Er is zoveel gebeurd. Deze blog wil ik graag wijden aan de missie van BronzGreen: laten zien dat je kunt bereiken waarin je gelooft. Tot op de dag van vandaag mag ik dit in allerlei vormen meemaken, beleven en ervaren. Ik maak je graag deelgenoot van mijn verhaal.

Na het behalen van mijn HAVO-diploma, ben ik begonnen aan een vervolgstudie op Zuyd Hogeschool: People and Businessmanagement (inmiddels Business Studies). Een opleiding die zou aansluiten op mijn ondernemersambitie, die ik tijdens de laatste 3 jaren van de HAVO had ontwikkeld. Dat kwam door het realiseren van een bijzonder project. Al hoewel de opleiding zeer goed in de smaak viel, zei iets in mij dat dit niet het juiste pad voor mij was. Ik moest vooruit. Ik wilde aan de slag. Dingen doen. Dingen ontdekken. Na lang wikken en wegen maakte ik de keuze om te stoppen met de opleiding. Een moeilijke keuze. Iets waarvan veel mensen zich afvroegen of ik dat wel moest doen. Want waarom zou je met een goede opleiding stoppen? Je hebt toch een papiertje nodig om een goede baan te krijgen? Voor mij waren dat juist redenen om te bewijzen dat je jouw eigen pad moet volgen. Je bent namelijk verantwoordelijk voor je eigen geluk. Ik koos voor het pad dat voor mij het juiste leek. Een onbekend pad. Niet wetende wat de reis mij zou brengen.

Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk

Alsof het zo moest zijn. Er gebeurde later dat jaar van alles in mijn privéleven. Gebeurtenissen die mij gemaakt hebben zoals ik ben. Een gat waarvan je afvraagt waarom juist dat moest gebeuren. Toeval? Nee. Het had zo moeten zijn. Ik had een jaar nodig om te wennen, mezelf te ontdekken en een nieuwe route uit te stippelen. Ik pakte de draad weer op en ging aan de slag. Ik werd direct aangenomen als parttime verkoopmedewerker in de retail bij VanHaren Schoenen. Ik leerde van iedere dag en klom verderop.

Twee jaren gingen voorbij. Inmiddels was het maart 2018. Na een stevig carnavalsseizoen als prins van de CV Ieëre Road de Sjweëgelsöppers was het direct aanpoten. Tja, het leven van een prins gaat soms niet over rozen en als kandidaat-raadslid al helemaal niet. Of waren het toch de vele biertjes en de lange nachten? Dat laten we maar even in het midden. Anyways, de gemeenteraadsverkiezingen stonden op de agenda. Anderhalf jaar had ik als fractieassistent mee mogen lopen en de politiek mogen ervaren. Iets wat zomaar op mijn pad kwam en ik met beide handen had gegrepen. Al snel sprak ik de ambitie uit om mij kandidaat te stellen als raadslid. Na een mooie en korte campagne was het tijd om de balans op te maken tijdens de verkiezingsavond. Daar gebeurde iets wat we van te voren niet durfde te dromen: we behaalde een fantastische verkiezingsuitslag van 13 zetels voor GBBL! Dat betekende dus een absolute meerderheid (13/25 zetels). Al hoewel de kopstemmen nog moesten worden geteld, kon de avond voor ons niet meer stuk. Na een paar dagen in spanning was het hoge woord eruit; ik mocht mijzelf bij de raadsleden voegen en zou begin april worden geïnstalleerd. Wauw, spannend. Wat zou dat betekenen? In ieder geval werk aan de winkel!

Een jaar verstreek. Ik leerde van iedere nieuwe dag, maar ontmoette ook vele nieuwe mensen. Mijn netwerk groeide. Het werk in de politiek vond ik mooi om te doen. Nog steeds hoor! Als raadslid heb je namelijk een verantwoordelijke functie. Een functie die je niet alleen maar in de raadszaal vervult, maar iets waar je 24 uur per dag en 7 dagen per week mee bezig bent. Inmiddels kwamen de provinciale verkiezingen er aan. Als partij werden we vóór de verkiezingen lid van het platform Lokaal-Limburg. Een partij in de Provinciale Staten van Limburg. Lokaal-Limburg profileerde zich echter als platform-partij waaraan lokale onafhankelijke partijen zich konden verbinden. Zo ook GBBL. In voorbereiding op de verkiezingen moesten de kieslijsten worden samengesteld. De partij was opzoek naar iemand uit Landgraaf. Voor mij dé uitgelezen kans, dacht ik. Aan ambitie geen gebrek en niet geschoten is altijd mis. Laten we het doen. Ik vond het namelijk belangrijk om als jeugdige te participeren in de politiek. Dat leidde tot de tweede plaats op de lijst Zuid van Lokaal-Limburg. Oké wacht, een tweede plek!? Dat is een enorme eer! Maar dan moet de campagne nog beginnen. Zo gezegd zo gedaan. Dan komt je gezicht in levensgroot formaat alweer overal te hangen. Is het niet als prins of als kandidaat-raadslid, nee, dan is het wel als kandidaat-statenlid. Die arme mensen uit Landgraaf kwamen nooit van mijn gezicht af..

Voor mij dé uitgelezen kans, dacht ik. Aan ambitie geen gebrek en niet geschoten is altijd mis.

De verkiezingen kwamen eraan. Alweer zo’n spannend moment. Jeetje zeg, de nerven kapot. Zelfs mij heeft het al enkele grijze haren opgeleverd (en dat op 21-jarige leeftijd). De stembussen waren gesloten. We reden met een groep naar Maastricht om de verkiezingsavond bij te wonen. Het duurde en het duurde. had ik al gezegd dat het lang duurde? Uiteindelijk kwam de uitslag stapsgewijs binnen. Met succes. In Landgraaf behaalde we een mooie uitslag, laat staan mijn eigen persoonlijke uitslag. Man wat was ik trots op de hoeveelheid stemmen die ik als verse jonge politicus mocht behalen. Waren die vele banners met mijn gezicht op levensgroot formaat toch nog ergens goed voor. De kopstemmen werden geteld en de definitieve uitslag gepubliceerd. Met een trillend handje en het hart in de keel, scrolde ik door het proces-verbaal. En dan.. jammer.. de zetel zat er nét niet in voor mij. Ik mocht daarentegen op de reservebank plaatsnemen. Ondanks de tegenslag bleef ik mij inzetten. Want negativiteit is niets voor mij. Inmiddels maak ik deel uit van de fractie en rijd mijn auto iedere week zo’n beetje vanzelf naar het provinciehuis. Alsof dat nog niet genoeg is ben ik in oktober beëdigd als burgercommissielid, waar ik een belangrijke rol mag spelen in de provinciale politiek. Alweer zo’n fantastische mijlpaal.

Een kleine greep uit mijn nog korte carrière. Waarom ik dit vertel? Het draagt perfect bij aan de titel van dit blog. Kansen die op mijn pad kwamen en ik met beide handen heb gegrepen. Iets dat niet door een opleiding is ontstaan. Nee, dat heeft er niet aan bijgedragen. En dat is niet omdat ik een opleiding afkeur. Integendeel. Educatie hebben we nodig. Sterker nog, ik leer nog iedere dag. Alleen op een andere manier. Voor mij was het volgen van een opleiding niet de juiste weg. Er zijn namelijk meerdere wegen die naar Rome leiden. Jij bent de kapitein van je eigen schip. Dus jij bepaald welke kant je op gaat. Ook al is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Wat ik wil aangeven is dat je zelf keuzes moet maken waar jij in gelooft. Je moet jouw leven inrichten op de manier zoals jij dat zou willen. Dat is nu net wat ik ook doe. Met veel plezier sta ik iedere dag op om te doen wat ik leuk vind en mijn ambitie te verwezenlijken.

Je bent de kapitein van je eigen schip.

De politiek draagt bij aan de ambitie die ik heb. Echter gaat deze ambitie verder. Ik wilde altijd al een eigen bedrijf. Alleen niet zomaar ‘n bedrijf. Een bedrijf waarmee ik juist anderen kon helpen, kon inspireren. Al een lange tijd werkte ik diverse plannen uit, maar stuitte steeds op dezelfde knelpunten. Totdat… tja, toeval bestaat niet, nee echt niet. Ongeveer een jaar geleden leerde ik Jim Bemelen kennen. We dronken samen een lekkere kop koffie. Nouja, eigenlijk was hij niet zo lekker. Hij kwam uit de automaat. Maar voor het verhaal is het een ‘lekkere’ kop koffie. Moesten ze trouwens verbieden die automatenkoffie. Al pratende ontdekten we een gedeelde visie, een visie die veel problemen kon verhelpen en zelfs kon voorkomen. Aha. Ik was zelf al een lange tijd bij een dossier betrokken waarin zich een hoop problemen voordeden. We besloten samen op te trekken in dit dossier. Na een lang traject en vele inspanningen wierp het z’n vruchten af. Hadden wij een oplossing aangedragen? Uh nee. Wij faciliteerden alleen door het gesprek met eenieder aan te gaan. In de auto op de terugweg zei Jim: Delano, dit is een consultancytraject. We moeten hier iets mee. Onze visie, anderen helpen. Ik dacht alleen maar: Jim, je hebt gelijk. En ja, ik laat niet snel ergens gras over groeien. Zo ondernemend als ik ben, zijn we het gewoon gaan doen.

Maarja, een bedrijf oprichten. Hoe dan? Ik moet eerlijk bekennen dat het ons de nodige brainstormsessies heeft gekost. Gelukkig had ik de afgelopen jaren al veel zoekwerk gedaan, dus wisten we wat er op ons af zou komen. Al snel hadden we een naam, een logo en een huisstijl. We werkten de filosofie uit en probeerde een basis neer te zetten voor het bedrijf. Vele dagen, nachten en zwetende handjes heeft dat gekost. Maar dat alles was het 100% waard. Het heeft ertoe geleid dat we BronzGreen (www.bronzgreen.com) op 5 september 2019 hebben opgericht. Tja, zoals ik al zei: toeval bestaat niet. Het leven is vaak onvoorspelbaar, maar ook weer niet. Het luistert naar wat jij het universum instuurt. Het had zo moeten zijn.

Met BronzGreen streven we naar laten zien dat je kunt bereiken waarin je gelooft. We hebben de vertaalslag gemaakt naar hetgeen waar we al die tijd al in geloofden. Een organisatie waarin we onze missie verwezenlijken. Waar mensen zichzelf mogen zijn. Verantwoordelijkheid en mandaat krijgen. Een organisatie waarin we juist ook de dromen van anderen verwezenlijken. En niet onbelangrijk: een organisatie waarin we andere organisaties helpen om de juiste dingen juist te doen. Recent publiceerde Judith van de Avond4Daagse Landgraaf de impact die de sessies op haar hadden. Jeetje, wat een bekroning op ons werk is dat zeg. Dankbaar dat we dit mogen doen. Check haar blog! Vandaar mijn verhaal. Het heeft mij gebracht tot waar ik nu sta. Een politieke carrière, maar ook het begin van een zakelijk avontuur. Ik deel mijn leven in op de manier zoals ik dat wil. Ik geloof in wat ik doe, spreek mijn ambitie uit en help anderen. Alleen ga je namelijk sneller, maar samen kom je altijd verder. Ik realiseer me bij het schrijven van dit blog dat ik mijn reis niet geheel kan omvatten in een stuk tekst. Het gevoel gaat veel verder dan de woorden die je leest op het scherm. Ik maak je daarom graag deelgenoot van mijn verhaal onder genot van een kop koffie.

Up for a coffee?